29/11/2007 - CESARETİN VAR MI? KIRK YILDA BİR GİBİSİN
Sen kırk yılda bir gibisin. Sen içimdeki çocuğun sessiz çığlığı, Sen içimdeki yaşlı adamın yalnızlığındaki görünmeyen yüzüsün. Hiç yazılmamış ve belki de hiç yazılmayacak alın yazımsın, Ve hiç yaşayamayacağım ikinci hayatımsın. Sen ilksin... İlk aşık olduğum, ilk çıktığım, ilk üzüldüğüm değilsin Ama sadece ilksin. Kimsin? Nerden geldin? Nereye gidiyorsun bilmiyorum, Ama biliyorum "Gideceksin". Yüzüne baktığım zaman gördüklerimi bağırmak istiyorum Ama korkuyorum bir daha görememekten. Ve susuyorum... Bu ben değilim aslında Korkan, susan,kaçan… Kim bilir belki de bu senin hayat boyu üzerinde çalıştığın, Usta hareketlerle şekil verdiğin, Ruhunun bir kısmını üzerine üflediğin, Ve bana verdiğin bir sanat eseri. Senin Şekillendirdiğin hayatın bir parçasıyım. Bu Benmiyim bilmiyorum. Sen en az ortak özelliği olanımsın, Sen en küçüğüsün hayatımın Ve en büyüğü kalbimin. Kalabalıkta ki yalnızlığım, Gürültünün ortasındaki sessizliğim, Unutmadığım birkaç isimden biri, Ve sen ilk sustuğumsun. Sen yolda yürürken hayalini kurduğum Ama hayallerime sığamayacağın kadara güzel olan Ve bi o kadara da ulaşamayacağımsın… Sen, hep hayalini kurduğum Kimselerin ve benim de bilmediğim o yerde Denize bakan ağaçların arasındaki ahşap evimin önünde Yakamozu seyreden kişisin... Sen aşkımla kalbini vurmak istediğim, Ama vuramadığım tek hedefsin. Sen benim yağmurlu ve karanlık bir gecenden amansız çıkıp gelen Müjdeli haberimsin. Sen yüzüne severek dokunmak istediğim Ama bir türlü dokunamadığım ilk insansın. Sen ilk yazdığım değil İlk sakladığım şiirsin. Sen ilk girdiğim sınav değil, İlk kaybettiğim sınavsın. Sen yaşadığım değil Yaşamadığım hayatımsın. Ve sen hayatımın ilk sonusun. Sen bu kokuşmuş dünyada yıllardır aradığım ve geç bulduğum Masum çocuk yüzüsün. Uzağımdaki yakınım, yakınımdaki uzağımsın. En yakınında olmak istediğim ama en uzağında olmam gerekensin. Ve aslında sen ilk ve teksin.
Alışsaydım sensizliğe,daha mutlu olurdum.Ama değilim,yanıyor içim.Ve hiçbir yağmur söndüremiyor bu yangını. Bir umut, bekliyorum,kendi kendine sönsün diye.Ah anlayabilseydin beni..Ah anlayabilseydim seni ne kadar çok sevdiğimi.Şimdi yanan,yüreğim değil,aşk ateşi olurdu.. Vazgeçtim beklemekten,gelmeyeceksin.Ne acı bir gerçek... Kimi koyayım yerine,kiminle avutayım kendimi? Kimi sen sanayım da sarılayım boynuna? Kimin dudaklarını öpeyim? Kimin ellerinin sıcaklığını hissedeyim? Bu kadar acımasız olmamalıydın yar,böylesine duygusuz olmamalıydın.Ben seni böyle tanımamıştım çünkü.
Kocaman bir yüreğin vardı,ben o yürekte olduğum için şanslıydım !! Çok seviyordun beni,ya da ben öyle sanırdım.Hiç bitmeyecek diye düşünürdüm,öyle ya,büyüktü bizim aşkımız. Kimselerinkine benzemezdi,özeldi.Hayatta iyi ya da kötü ne varsa hep,birlikte paylaşacaktık,birbirimiz için yaşayacaktık.Başkalarıyla mutlu olma ihtimali aklımızdan bile geçmezdi. Yolumuzu aşkımız aydınlanatacaktı,biz o yolda yürüyecektik hiç durmadan... Derken,seni kendine bağlayan o yürek yok oldu birden !! Şimdi yüreğinin yerinde bir taş var..Yoksa bu kadar vurdumduymaz olmazdın.Her giden bahanesini yaratır,her giden acımasızdır ama sana konduramıyorum bunu.Kimbilir,belki de sensiz olmayı kendime koyduramıyorumdur. .Bu yüzdendir haykırışım.. Alışmıyor !!! Sensizlik kabullenilecek bir şey değil.Acım büyüyor bu yüzden.Her acı geçer,biliyorum ama niye bu kadar uzun sürdü bu sefer? Niye yarı ölü gibiyim hala? Her şeyde seni arıyorum lanet olsun!! Madem gidecektin söylemeliydin bana,sensizliğe nasıl dayanılacağını.İnsanın yüreğinin yarısını kesip atması mümkün değil ki.. Ben yapamıyorum,sen yap haydi..Son kez gel yanıma nolur,çıkar yüreğimi yerinden ve al götür nereye istersen.At bir kenara öyle kalsın.. Yok yok,kendi kendine de sönmeyecek bu yangın !!! Ben yaşadıkça,yanmaya devam edecek içten içe.En azından bir tesellim var.. Bundan böyle hiç kimse,yeni bir yangın başlatmayacak yüreğimde,bir daha yaralayamayacak beni.. Acım o kadar derin kii...Kimse bir daha acıtamayacak içimi !.!.!.!
Sevgilim nereye gidiyorsun? Orada ne var? Benliğini kıstırdığın duvarların arkasında soğuk, uçsuz bucaksız bir yalnızlıktan başka ne var? Neden kaçıyorsun? Neden bu aşkı sonsuzluğa, özgürlüğe, daha önce hiç yaşamadığın sınırsızlığa bir kapı olarak görmüyorsun? Ben senden gitme ihtimalini hiçbir zaman çalmaya yeltenmedim ki... Sevgim seni tüketmek değil, çoğaltmak içindi... Sevgim dünyanın yaşanılası bir yer olduğuna inanman, inanmamız içindi... Yüreğimizin çok derinlerinde yaşayan o iki masum çocuğun soluk alabilmesi için bir gökyüzüydü sevgim... Ben senin kanatlarını hiçbir zaman çalmadım ki…
Şu anda içimin ezildiğini hissedebiliyorum.Kalbimin paramparça olduğunu da..ne kadar umutlanmıştım oysa elimi tutacağın için.Hiç bırakmayacaksın sanmıştım.Artık yitirmeye başladığım senli hayallerimi canlandırmıştın.
Bilerek mi yaptın bilmiyorum.Kim bilir belki de amacın beni böyle öldürmek !! Ne de olsa sana küsemem öyle değil mi ? Canımı ne kadar yakarsan yak senden vazgeçemeyeceğimi düşündüğün için bu umursamaz hallerin.En büyük silahında seni görmemi engellemek ! İşte bunu yaptığın zaman yıkılıyorum, biliyorsun.İçten içe yüreğimi öldürüyorsun..Hani desen ki 'Ben seni asla sevmeyeceğim, benden umudu kes! Yolun açık olsun..' belki bu kadar zor gelmeyecek vazgeçmek senden,hayallerimden..Ama sen ışıkları bir kapatıp bir açınca çıldırıyorum !Anlamıyor musun sen sustukça daha çok bağırıyor umutlarım !! Sen benden gittikçe daha çok kanıyor yaralarım..Seni görmemekte tuzu oluyor yaralarımın !
Ama artık dayanacak gücüm kalmadı..Artık sevgini yenmeliyim..Çünkü bu aşka vereceğim bir yudum gururum kalmadı.Hepsini senin uğruna tükettim.Peki Sonuç ? Kendi yüzüme bakamaz oldum..Oysa bir damlacık sevgiydi senden istediğim..Olmadı ve olmayacak..
Senin için bir şey değiştirir mi bilmiyorum ama ben gidiyorum.Zaten olmadığım hayatından çıkıyorum..Elveda demeden önce bir şeyi bilmeni isterim.Ben seni gerçekten sevmiştim.
' Çektiysen Kahrımı, Helal Et Hakkını.. Zorlu Sevdam Hoşçakal...
